Να Έχεις ή να Είσαι;

"Το γεγονός ότι ο κόσμος θεωρεί τις στολές και τους τίτλους πραγματικά στοιχεία της ικανότητας, δεν είναι κάτι που συμβαίνει από μόνο του. Όσοι κατέχουν αυτά τα σύμβολα εξουσίας, και όσοι επωφελούνται από αυτή την κατάσταση, πρέπει να αμβλύνουν την πραγματική, δηλαδή την κριτική σκέψη των ανθρώπων που καταπιέζουν και να τους κάνουν να πιστέψουν αυτό το παραμύθι. Όποιος έχει σκεφτεί το ζήτημα, ξέρει καλά τι μηχανεύεται η προπαγάνδα, ποιες είναι οι μέθοδοι που καταστρέφουν τη κρίση, πώς το μυαλό αποκοιμίζεται με κοινοτυπίες, πώς οι άνθρωποι γίνονται κουτοί γιατί εξαρτιόνται από άλλους και δεν πιστεύουν πια ούτε στα μάτια τους ούτε στη κρίση τους. Είναι τυφλοί μπροστά στη πραγματικότητα, γιατί πιστεύουν στα παραμύθια."

Εριχ Φρομ

(Να έχεις ή να Είσαι;)

βλέπε επίσης: http://eleftheriahtipota.blogspot.com

Μεταξύ σοβαρού και αστείου....

Οπισθόφυλλο

"Ο Αντουάν υποφέρει από την υπερβολική του ευφυΐα και γι΄αυτό κάνει ότι μπορεί για να εξουδετερώσει το μυαλό του. Αφού αποτυγχάνει να γίνει αλκοολικός -μια προσπάθεια που περιγράφεται με πραγματικά ξεκαρδιστικό τρόπο- όπως και αυτόχειρας, βρίσκει τελικά μια αποτελεσματική μέθοδο για να γίνει κρετίνος" "Σε τελική ανάλυση, αυτό το βιβλίο δεν έχει παρά ένα μόνο ελάττωμα: τον τίτλο του, Πως έγινα βλάκας, που συνιστά μια απατηλή διαφήμιση, αφού το κλείνουμε νιώθοντας πολύ λιγότερο βλάκες από πριν."

Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ

Αποσπάσματα:

"Η περιέργεια, η επιθυμία να θέλεις να κατανοήσεις τη φύση και τους ανθρώπους, να ανακαλύψεις τις τέχνες, όλα αυτά θα έπρεπε να αποτελούν τη φυσική κλίση κάθε πνεύματος. Αν αυτό όμως γινόταν, έτσι καθώς έχει οργανωθεί στις μέρες μας η εργασία, ο κόσμος θα σταματούσε να γυρίζει, απλώς επειδή κάτι τέτοιο απαιτεί χρόνο και αναπτύσσει το κριτικό πνεύμα. Κανείς δεν θα εργαζόταν πια...

Με κατατρέχει η κατάρα της λογικής. Είμαι φτωχός άγαμος και απογοητευμένος. Μήνες τώρα αναλογίζομαι την ασθένεια που με κάνει να σκέφτομαι υπερβολικά και έχω συμπεράνει με βεβαιότητα πως υπάρχει μια άμεση σχέση ανάμεσα στη δυστυχία μου και την ακράτεια της λογικής μου. Το να σκέφτομαι και να προσπαθώ να καταλάβω δεν μου απέφερε ποτέ τίποτα, αλλά αντιθέτως στρεφόταν πάντα εναντίον μου....

Το να προσπαθεί κανείς να καταλάβει, είναι κοινωνική αυτοκτονία, αυτό σημαίνει πως δεν μπορείς πια να γευτείς τη ζωή χωρίς να νιώσεις, άθελά σου, τόσο σαν αρπακτικό όσο και σαν ανατόμος που διαμελίζει το αντικείμενο της μελέτης του.."

Η κατάρρευση....

..Στη δημοκρατία "δεν υπάρχουν αδιέξοδα", όταν με την προσφυγή στις εκλογές οι πολίτες κρίνουν και αξιολογούν την επιτυχία ή την αποτυχία, την ικανότητα ή την ανικανότητα, και υπεύθυνα επιβραβεύουν ή τιμωρούν. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία όταν πουθενά στον δημόσιο βίο δεν λειτουργεί κρίση και αξιολόγηση. Είναι φενάκη η δημοκρατία όταν η αξιοκρατία έχει απαλειφθεί και η διάκριση ποιοτήτων δεν λογαριάζεται ούτε για τη συγκρότηση του υπουργικού συμβουλίου ούτε για τη στελέχωση βρεφονηπιακού σταθμού της γειτονιάς. Πουθενά.

Είναι πλασματικό το κοινοβούλιο όταν το απαρτίζουν όχι εκπρόσωποι του λαϊκού σώματος, υπηρέτες της εντολής του, αλλά επαγγελματίες θεσμοθετημένης ιδιοτέλειας: Καριερίστες του συνδικαλισμού και των κομματικών νεολαίων, προνομιούχοι της περιστασιακής δημοσιότητας (ηθοποιοί των σήριαλ, επιδέξιοι παίκτες ή προπονητές λαοφιλών αθλητικών θεαμάτων, εκφωνητές ραδιοφώνου και παρουσιαστές τηλεοπτικών εκπομπών, φιγουράτοι δημοσιογράφοι). Κυρίως (σε εξευτελιστικό του πολιτικού βίου ποσοστό) γόνοι προγενέστερων νομέων της εξουσίας, που εισέρχονται στη Βουλή, σαν σε κληροδοτούμενο φέουδο, ακόμα και όταν είναι κραυγαλέα ατάλαντοι.

Σε τέτοιου είδους "δημοκρατίες" όχι απλώς υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά οι ίδιες είναι τυπικά συμπτώματα κοινωνικής αποδιοργάνωσης , χαρακτηριστικά δείγματα κατάρρευσης του πολιτικού συστήματος. Και όταν η κατάρρευση έχει συντελεστεί μοιάζει παιδαριωδία ή κρετινισμός το πρόσχημα της προσφυγής στις εκλογές δήθεν για να επιβεβαιωθεί ότι "η δημοκρατία δεν γνωρίζει αδιέξοδα"!

ΜΕΤΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

"Κάτω από την επίδραση των Η.Π.Α., και πάλι, έχει επικρατήσει η τάση να ορίζουμε τη δημοκρατία ως φιλελεύθερη δημοκρατία.Η φιλελεύθερη δημοκρατία, όμως, είναι ένα ιστορικά ιδιαίτερο, ενδεχομενικό μόρφωμα, κι όχι το απόλυτο κανονιστικό ιδεώδες.

Η εν λόγω μορφή προβάλλει ως κύρια εκφραση μαζικής συμμετοχής την άσκηση των εκλογικών μας δικαιωμάτων, αφήνει ένα μεγάλο πεδίο δράσης στα οργανωμένα συμφέροντα (λόμπι), κυρίως των επιχειρήσεων, και προτείνει μια πολιτειακή δομή που περιορίζει τις παρεμβάσεις στην καπιταλιστική οικονομία.

Το συγκεκριμένο πρότυπο δεν ενδιαφέρεται για την πλατιά συμμετοχή των πολιτών ούτε και για το ρόλο των οργανώσεων πέρα από τις επιχειρήσεις.

Όσοι συμβιβάζονται με τις χαμηλές προσδοκίες της φιλελεύθερης δημοκρατίας θα βλέπουν συγκαταβατικά και την ανάδυση της μορφής που αποκαλώ μεταδημοκρατία. Στο πρότυπο αυτό, μολονότι διεξάγονται εκλογές και οι κυβερνήσεις μπορούν να αλλάξουν , ο προεκλογικός αγώνας είναι ένα πλήρως ελεγχόμενο θέαμα που ενορχηστρώνεται από ανταγωνιστικές ομάδες επαγγελματιών ειδικευμένων στις τεχνικές της πειθούς, και επικεντρώνει στενά σε ένα μικρό φάσμα θεμάτων που επιλέγονται από συγκεκριμένες ομάδες.

Η πλειοψηφία των πολιτών κρατά μια παθητική, ήσυχη, ή και απαθή στάση, κι απλώς αντιδρά στα ερεθίσματα που άλλοι προκαλούν. Πίσω από το θέαμα του προεκλογικού παιχνιδιού, η πολιτική διαμορφώνεται ουσιαστικά στον ιδιωτικό χώρο, με διαπραγματεύσεις και συνδιαλλαγές ανάμεσα στις εκλεγμένες κυβερνήσεις και τα κυρίαρχα στρώματα που εκπροσωπούν σχεδόν αποκλειστικά τα συμφέροντα των επιχειρήσεων.

Το πρότυπο αυτό, όπως και το ιδεατό μοντέλο, είναι ασφαλώς μια θεωρητική υπερβολή. Πλήν όμως η σύγχρονη πολιτική εμφανίζει πράγματι αρκετά από τα στοιχεία που το χαρακτηρίζουν, και για το λόγο αυτόν αξίζει να διερευνήσουμε το πού τοποθετείται η πολιτική μας ζωή σε μια κλίμακα με το εν λόγω πρότυπο στο ένα άκρο και το ιδεατό πρότυπο δημοκρατίας στο άλλο. Ειδικότερα είναι σημαντικό να εντοπίσουμε την κατεύθυνση προς την οποία κινείται η σημερινή πολιτική .

Η θέση μου είναι ότι κινούμαστε όλο και περισσότερο προς την κατεύθυνση του μεταδημοκρατικού πόλου."........

ΜΕΤΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΚΟΛΙΝ ΚΡΑΟΥΤΣ (σελ. 58)

Ταξιδιωτικός Οδηγός

Ο καλύτερος τρόπος να ενημερωθείς για τον προορισμό του επόμενου ταξιδιού σου στο εξωτερικό, είναι να βρεθείς με ένα φίλο σου ο οποίος έχει ήδη πάει πριν από εσένα, ώστε να σου προτείνει τι πρέπει να κάνεις και τι πρέπει να δεις (απέφυγε τις φίλες σου γιατί θα σου προτείνουν όλα τα εμπορικά κέντρα, αφού πρώτα σε ενημερώσουν για τις ημερομηνίες εκπτώσεων σε όλη την Ευρώπη ανά το χρόνο!).

Τυχερός επίσης είσαι αν η παρέα σου στο ταξίδι έχει επισκεφθεί ξανά των εν λόγω προορισμό (σε αυτή τη περίπτωση ελοχεύει ο κίνδυνος να μην ταιριάζουν τα "τουριστικά" γούστα σου με εκείνα της παρέας σου και να το συνειδητοποιήσεις....σε ξένο έδαφος...αργά...πολύ αργά!).

Σε κάθε περίπτωση πάντως καλό θα είναι να έχεις στις αποσκευές σου ένα τουριστικό οδηγό.

Έχω χρησιμοποιήσει δύο φορές τουριστικού χάρτες της συγκεκριμένης σειράς (Σειρά Χαρτοπόλεις, Εκδοτικός Οίκος Ταξιδευτής) και έχω μείνει απόλυτα ικανοποιημένος (Βαρκελώνη και Βερολίνο) όπως επίσης και φίλοι στους οποίους τους έχω προτείνει. Γιαυτό λοιπόν διαβάζετε αυτές τις γραμμές (αν τις διαβάζετε).

Στα θετικά των οδηγών αναφέρω:

• Πολύ καλή σχέση παροχών -τιμής (11-12€)
• Προτάσεις πάσης φύσεως (Τέχνη, αξιοθέατα, ψώνια, διασκέδαση, φαγητό κλπ) με επισήμανση σημείων σε χάρτη και στοιχεία (διευθύνσεις, τηλ. κλπ)
• Πληροφορίες για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (τιμές, εκδόσεις εισιτηρίων, χάρτες)
• Ικανοποιητική εικονογράφηση
  
• Εύχρηστη σχεδίαση χαρτών
  

Αν αναρωτιέστε για τα post it πάνω στο χάρτη....σας είπα...ένας φίλος πάντα ξέρει καλύτερα!!

Ωραία δουλειά

Ένα πολύ ωραίο φωτογραφικό άλμπουμ με εικόνες του 2007, αξίζει να το φυλάξουμε....

....(και ίσως να το συγκρίνουμε με αντίστοιχα του 2006 και του 2008..ή καλύτερα όχι(;)).



"Περιοδικό Κ", τεύχος 239, 30/12/07