
Tου Aλεξη Παπαχελα
Αξίζει να ενθουσιαστούμε με τον Ομπάμα; Η αλήθεια είναι πως το στυλ του μας κέρδισε, η ρητορεία του μας συγκίνησε όπως δεν μας έχει συμβεί εδώ και χρόνια με εγχώριο πολιτικό, και η εκλογή του μας έστειλε ένα υποσυνείδητο κύμα θετικής ενέργειας. Η Αμερική έδειξε ότι ακόμη και όταν πιάνει πάτο, όπως με τον πρόεδρο Μπους, μπορεί να ξαναβρίσκει τη δύναμη για να αυτοανανεωθεί. Απέδειξε επίσης πως είναι μια βαθιά δημοκρατική χώρα, όπου ένας άγνωστος με θολές και συγκεχυμένες ρίζες μπορεί να φτάσει στην κορυφή με την αξία του και μόνο. Και επειδή εμείς εδώ ζούμε στην κυνική μας μιζέρια και με κλειστά τα παράθυρα, κάθε ισχυρό ρεύμα φρέσκου πολιτικού αέρα, έστω και από μακριά, μας εντυπωσιάζει. Αναρωτιόμαστε, δικαιολογημένα, κατά πόσο μία κοινωνία σαν τη δική μας θα μπορούσε να παραγάγει έναν Ομπάμα. Το επίμαχο προϊόν, όμως, απαιτεί τα εξής συστατικά: Εξαιρετικά πανεπιστήμια που μορφώνουν μια ελίτ με όραμα και φιλοδοξίες, ένα σοβαρό επίπεδο πολιτικών που γνωρίζουν τεχνοκρατικά τα θέματά τους, κόμματα που είναι ανοικτά σε νέες ιδέες και πρόσωπα και μέσα ενημέρωσης, τα οποία δεν «παίζουν» απλά όποιον τους συμφέρει. Δηλαδή, να το πούμε απλά, εμείς δεν μπορούμε να παραγάγουμε Ομπάμα, αν και θα ήταν ο τέλειος τρόπος να σπάσει το πραγματικά «κλειστό επάγγελμα», αυτό της πολιτικής.
Το πλήρες κείμενο:http://news.kathimerini.gr