" Η αλήθεια πατάει σε στέρεο έδαφος, γι΄ αυτό και πάντα κερδίζει, σε βάθος χρόνου. Είναι βέβαια πιο επίπονη διαδικασία, λιγότερο εντυπωσιακή, λιγότερο φανταχτερή. Είναι όμως και ο μόνος δρόμος, που σε βγάζει ασπροπρόσωπο στη δημόσια ζωή, μακροπρόθεσμα."
"Η σχέση του ΠΑΣΟΚ με την ελληνική κοινωνία είναι ένας έρωτας που έχει τελειώσει" δήλωσε στο ΣΚΑΪ ο βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης .
Άνοδο κατά ένα λεπτό σημείωσε η μέση τιμή της αμόλυβδης βενζίνης και έκλεισε τελικά στο 1 ευρώ και 9 λεπτά την περασμένη βδομάδα.
«Η ΕΛΛΑΔΑ είναι τριτοκοσμική χώρα σε ό,τι αφορά τη διαφθορά και τη διαφάνεια», είπε ο Ευάγγελος Βενιζέλος καλώντας τους πολίτες να αντισταθούν στο νοσηρό κλίμα της εποχής.
Ας βοηθήσουμε όλοι τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν από την κρατική αντικοινωνική πολιτική.
..παραθέτω ένα τμήμα από ρεπορτάζ της Καθημερινής (10.02.08). 
Tου Παντελη Μπουκαλα Ψυχοτρόπο; Αναβολικό; Ναρκωτικό; Ποιος χαρακτηρισμός ταιριάζει αλήθεια στη δημοσιότητα, αν κρίνουμε από τα βαριά συμπτώματα που εμφανίζουν όσοι τη γεύονται σε μεγάλες ποσότητες και κυρίως από τα αθεράπευτα συμπτώματα εκείνων που, για να την ξαναγευτούν, χορογραφούν τον ίδιο τους τον αυτοεξευτελισμό; Ναι, καμιά αντίρρηση, όλοι μας θέλουμε να αφήσουμε ένα σημαδάκι πάνω στην άμμο του χρόνου. Και όλοι μας, ποιος λίγο - ποιος πολύ, θέλουμε να συζητούν το όνομά μας. Αλλά να το συζητούν για να το παινέψουν ή έστω και για να το κρίνουν επειδή κάτι σοβαρό δοκιμάσαμε να κάνουμε και απλώς αστοχήσαμε ή δεν πετύχαμε όσο όριζαν οι επιθυμίες μας. Μια τέτοια επιθυμία θα τη θεωρούσαν ανθρώπινη και λογική και οι ψυχαναλυτές μας και οι εξομολογητές μας, αν είχαμε. Αλλά τον πόθο «να γίνεις θέμα» και να σε κουβεντιάσουν ακόμη και αν αυτό προϋποθέτει την αυτογελοιοποίησή σου, όχι, κανένας δεν θα τον έβρισκε φυσικό.
Και όμως. Αυτή κατάντησε να είναι η καινούργια μας φυσικότητα. Η γυάλινη. Ενα σωρό άνθρωποι, «επώνυμοι» και «ανώνυμοι», «γνωστοί επαγγελματίες» και αργόσχολοι, «λοιποί πολίτες» ή αυτοθαυμαζόμενα μέλη μιας κάποιας ελίτ, «ώριμοι» και «ανώριμοι», δείχνουν να έχουν προσβληθεί από τον ιό της αναγνωρισιμότητας, να πάσχουν από τη νόσο της δημοσιότητας. Παντρεύονται – και ο γάμος τους γίνεται με είκοσι κάμερες παρούσες, σε απευθείας σύνδεση με τα ιδιωτικά κανάλια, που δεν λένε ποτέ όχι σε τέτοιου είδους θέματα. Χωρίζουν – και πάλι με τις κάμερες μπροστά, όχι απλώς για να καταγράφουν τα κωμικοτραγικά γεγονότα αλλά κατ’ ουσίαν να υπαγορεύουν το σενάριό τους και να τα σκηνοθετούν. Ξανασμίγουν – ιδού και πάλι οι κάμερες, να απαθανατίζουν ένα παντελώς αδιάφορο συμβάν και να το παρουσιάζουν σαν συγκλονιστικό. Τσακώνονται, μαλλιοτραβιούνται, κοπανιούνται – πάντοτε με τους ειδικευμένους ρεπόρτερ σε απόσταση αναπνοής και καταγραφής· και αν τύχει να μην είναι μπροστά, ε, οι παθόντες τις περιμένουν, αφήνοντας τα αίματα να τρέχουν, ώστε να υπάρχουν τα πειστήρια της βίας και του δράματος.
Αλλά ποιο είναι το πραγματικό δράμα, αν όχι το σύνδρομο στέρησης που κατακυριεύει όσους είναι πεπεισμένοι αφενός πως ο κόσμος όλος έχει κέντρο τη μεγαλειότητά τους, αφετέρου πως η ζωή τους έξω από το γυαλί είναι όχι απλώς ασήμαντη και άδεια, αλλά απολύτως ανύπαρκτη; Οι αμέτρητες εκπομπές αβάσταχτης ελαφρότητας κανιβαλίζουν ώρες ολόκληρες. Τροφή δεν τους λείπει ποτέ. Γιατί πληθαίνουν συνεχώς όσοι προσφέρουν οικειοθελώς τα αισθήματά τους, τα κλάματά τους, τα δράματά τους, για να ’χει το θεριό να καταβροχθίζει.
Στις τελευταίες θέσεις η Ελλάδα στην επιδόση της καινοτομίας
«Η Ελλάδα έχει ένα από τα πιο πλουσιοπάροχα συνταξιοδοτικά συστήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση» υποστηρίζει η εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς» (New York Times), σε ανταπόκρισή της από την Αθήνα για τις χθεσινές απεργιακές κινητοποιήσεις. Μεταξύ άλλων, τονίζεται ότι η απεργία πραγματοποιήθηκε δύο μέρες πριν από την ανακοίνωση του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή για τα νέα μέτρα στο Ασφαλιστικό.
«Η κυβέρνηση προωθεί τη συνένωση περίπου 170 συνταξιοδοτικών ταμείων, καθώς και την παροχή κινήτρων για την παραμονή στο ενεργό εργατικό δυναμικό της χώρας, τόσο των ανδρών, όσο και των γυναικών, των οποίων τα κατώτατα όρια συνταξιοδότησης βρίσκονται στα 65 και 60 χρόνια, αντίστοιχα», αναφέρει το δημοσίευμα.
Στην ανταπόκριση αναφέρεται επίσης ότι «το υπάρχον συνταξιοδοτικό σύστημα αντιμετωπίζει έλλειμμα 580 δισεκατομμυρίων ευρώ, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε χρεοκοπία που θα επηρεάσει τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης» . Τέλος, τονίζεται ότι «η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή εκλέχθηκε υποσχόμενη την επιτάχυνση των οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών της χώρας, γεγονός όμως που δεν απέτρεψε τη δυσαρέσκεια των εργαζομένων για τα προωθούμενα μέτρα» .
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ο David Copperfield εξαφάνισε τον Πύργο του Άιφελ για λίγα λεπτά και έγινε φίρμα...Εμείς εξαφανίζουμε μια ολόκληρη χώρα επί χρόνια και τίποτα....Άδικη Ζωή!
Αυτοί οι άνθρωποι αμείβονται από μια επιχείριση..
Αν είσαι "γραβάτας" είσαι παντού "αρχηγός". Ακόμα και πάνω σε μία μπουλντόζα είσαι στυλάτος, καθαρός, αραχτός και ωραίος. Είσαι ψηλά και ατενίζεις τα έργα σου(?), το κόσμο σου(?) τη δύναμή σου.. «Εχουμε αηδιάσει με αυτήν την υπόθεση, δεν θέλουμε άλλο να ασχολούμαστε». «Δεν πρόκειται να τιμωρηθεί κανείς». «Μπορεί κάποιοι να τιμωρηθούν, αλλά σίγουρα όχι όσοι εμπλέκονται σοβαρά στην υπόθεση». Γνώμες του κοινού σε τηλεοπτικό σταθμό για την έκβαση της υπόθεσης Ζαχόπουλου.
Δρυμεία κριτική, αλλά και απόσταση. Απογοήτευση αλλά και αδιαφορία. Μετά; Νομίζουμε ότι έχουμε κρατήσει έξω από τη ζωή μας το ροζ θρίλερ με τις πολιτικο-εκδοτικές διαστάσεις, όμως κάτι μάλλον έχει σταλάξει μέσα μας. Σήμερα, στην εποχή της εικόνας και των πολυμέσων δεν είμαστε πια οι ιδέες που έχουμε αποθηκεύσει στο κεφάλι μας, αλλά αυτό που είμαστε ικανοί να βλέπουμε... Καμιά φορά νομίζουμε ότι η σωρεία των εικόνων που λαμβάνουμε, αυτό το συνονθύλευμα από αντιφατικές και ετερόκλητες πληροφορίες, μας αφήνουν ανέγγιχτους, αλώβητους, ανεπηρέαστους, αφού είμαστε τόσο κοντά αλλά στην ουσία και τόσο μακριά από την πηγή τους. Δεν είναι έτσι. Το ημερήσιο χρωματιστό φανταχτερό «κουβάρι» εικόνων και ήχων που μας έχει εκπλήξει, σοκάρει, εντυπωσιάσει, πέρα από το έκδηλο, έχει και ένα βαθύ κρυφό νόημα. Σημαντικό, γιατί συνήθως ξεφεύγει από τον έλεγχο της συνείδησης, δεν το ψάχνουμε, δεν προσκρούει στην ενστικτώδη αντίσταση που προβάλλουμε σε ό,τι μοιάζει προφανές ή κραυγαλέο, αλλά κατά πάσα πιθανότητα εισχωρεί στον νου μας. Και σταλαγματιά σταλαγματιά, χτίζει νέες πρόσκαιρες αξίες.
Ετσι γινόμαστε σήμερα, στην εποχή της εικόνας, αυτό που βλέπουμε.
Τι είναι αυτό που βλέπουμε; Ενα ομογενοποιημένο «μίγμα» με σαρωτική δύναμη, που γκρεμίζει παλιούς φραγμούς, της τάξης, της παράδοσης, του γούστου, και διαλύει όλες τις διαφορές. Αναμιγνύει και μπερδεύει τα πάντα, όπως στο γάλα ομογενοποιούνται και κατανέμονται τα σφαιρίδια της κρέμας σε όλο το υγρό αντί να αφήνονται να επιπλέουν χωριστά στην επιφάνεια. Ετσι όμως καταστρέφονται όλες οι αξίες, αφού οι αξιολογικές κρίσεις προϋποθέτουν διακρίσεις. Η κουλτούρα της εικόνας είναι πολύ δημοκρατική. Αρνείται να κάνει διάκριση ανάμεσα ή ενάντια σε οτιδήποτε και οποιονδήποτε.
Μπορούμε να βλέπουμε σε ένα «πακέτο» την ερωτική ζωή του Σαρκοζί και τους νεκρούς από τις επιθέσεις αυτοκτονίας στη Βαγδάτη. Τα στιλπνά φωτομοντέλα με τα αυτοκόλλητα σουτιέν αι τα πεινασμένα προσφυγόπουλα από την Κένυα. Τις μίζες και τα παιδικά χρόνια του νέου Αρχιεπισκόπου. Ενα κατεργασμένο μίγμα. Διασκεδαστικό, και μαζί κατασταλτικό για κάθε προσπάθεια και φιλοδοξία - δεν υπάρχουν κανόνες, άρα γιατί να αγωνιζόμαστε; Ισοπεδωτικό -διαστρεβλώνει τον κόσμο έτσι ώστε να φαίνεται πως ταιριάζει σε προκαθορισμένα καλούπια.
Το καλούπι με το όνομα «υπόθεση Ζαχόπουλου», πάντως, γνωρίζουμε όλοι -δεν γνωρίζουμε;- πως πάει να κλείσει: Αρραγές και ροζ...
Δεν ξέρω πόσο το έχουν αντιληφθεί οι πολιτικοί μας ηγέτες, αλλά η κοινή γνώμη «βράζει» αυτή την ώρα και περιμένει απαντήσεις. Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του έχουν εγκλωβισθεί στη συνεχή διαχείριση μιας κρίσης που δεν λέει να τελειώσει. Και ασφαλώς δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την ψευδαίσθηση ότι πετυχαίνεις κάτι απλά και μόνο αν επιβιώνεις άλλη μια μέρα... Η πίεση είναι αφόρητη, το σκηνικό άγριο και άναρχο, αλλά κάποια ώρα που θα πέσει η σκόνη ο ψηφοφόρος θα ζητήσει τον λογαριασμό και θα ρωτήσει δύο πράγματα: «εσύ τι έκανες για να μπει τέρμα στην παρανομία και την ασυδοσία αυτών που κατάντησαν έτσι τη χώρα;» και δεύτερον «τι θετικό πέτυχες για τα κρίσιμα προβλήματα της χώρας;». Το να επιβιώνεις πολιτικά σε ένα νεοελληνικό Φαρ Ουέστ με μπρούτους επιχειρηματίες που απειλούν ο ένας να «σκίσει» τον άλλον, εκδότες - εκβιαστές κ.λπ. κ.λπ. είναι όντως ένας άθλος. Όταν όμως γύρω σου πέφτει ο κοινός παρονομαστής αξιών και δημόσιας συμπεριφοράς, πρέπει να αναρωτηθείς τι μπορείς να κάνεις γι’ αυτό.
Όσο για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μοιάζει να κινείται ανάμεσα σε δύο άκρα. Από τη μια θεωρεί ότι η κοινωνία είναι σε αφασία και πως δεν μπορεί να τον «καταλάβει». Αναζητεί λοιπόν λύσεις, θεραπείες. Είναι όμως σαν τον αφηρημένο επιστήμονα που έχει απέναντί του έναν βαριά ασθενή και του εξηγεί πόσο σημαντικές είναι οι επιστημονικές ανακαλύψεις και η νέα τεχνολογία που θα λύσουν το πρόβλημά του σε 40 - 50 χρόνια. Ο κ. Παπανδρέου δεν «πείθει» ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά όσο και αν κάποιοι τον παρηγορούν ότι θα έλθει η σειρά του, γιατί κανείς πρωθυπουργός στη μεταπολίτευση δεν κέρδισε τρίτη θητεία στη σειρά.
Αυτά για τους πολιτικούς αρχηγούς. Ο απλός πολίτης θα ήθελε όμως, γρήγορα ει δυνατόν, μερικές απαντήσεις. Τον ενδιαφέρει από πού προήλθαν εκείνα τα περιώνυμα 5,5 εκατοmμύρια ευρώ, γιατί θέλει κάποτε να ξέρει ποιος σπονσοράρει ποια εφημερίδα ή κανάλι. Οπως ακριβώς βλέπει στη φανέλα της ομάδας του ποιος τη σπονσοράρει, θα ήθελε να συμβαίνει το ίδιο με τα ΜΜΕ... Είτε ο σπόνσορας είναι εταιρεία πολεμικού υλικού, είτε κάποιος επιχειρηματίας που του αρέσει το σκοτάδι από διαστροφή, είτε, είτε... Θέλει ακόμη να μάθει αν η προφυλακισθείσα συμβασιούχος ήταν εργαλείο ενός μεγαλύτερου εκβιασμού με στόχο τον πρωθυπουργό και τους δικούς του ανθρώπους. Ενδιαφέρει ποιος μπορεί να κρύβεται στο παρασκήνιο: ένας ισχυρός επιχειρηματίας, ένα «βαθύ κράτος» που τώρα επιδίδεται σε εκβιασμούς, ένα νομικό γραφείο με παράδοση εκβιασμών, δύο ταλιμπάν ενός κόμματος εξουσίας ή απλά μια «τρελαμένη συμβασιούχος». Ο απλός πολίτης θέλει, τέλος, να μάθει αν και ποιος τα πήρε από τη SIEMENS, ασχέτως πότε συνέβη αυτό και σε ποιο κόμμα ανήκε.
Αν δεν δοθούν απαντήσεις από τη δικαιοσύνη, τις κρατικές υπηρεσίες και τους πολιτικούς μας ηγέτες, ο θυμός του μέσου πολίτη θα ξεπεράσει κάθε όριο. Και τότε μπορεί ο κ. Καραμανλής να νιώθει ανακούφιση που επιβιώνει και ο κ. Παπανδρέου να χαίρεται ότι μπορεί να έλθει η σειρά του, αλλά θα πέφτουν και οι δύο θεαματικά στις δημοσκοπήσεις και μαζί τους θα χαμηλώνει ο κοινός παρονομαστής αξιών σε αυτήν τη χώρα.
Να το πούμε απλά: αν κανείς δεν πάει φυλακή, αν όλα συγκαλυφθούν γιατί έτσι μόνο θα επιβιώσει το σημερινό πολιτικο-εκδοτικό σύστημα, μπορεί να βολευτούν πολλοί, αλλά το καζάνι που σήμερα βράζει στα καφενεία και τις γειτονιές κάπως, κάποτε θα «σκάσει».
http://news.kathimerini.grΠριν από λίγο καιρό φιλοξενήθηκα σε σπίτι φίλων στο Μόναχο. Ανοιχτοί και φιλικοί -αντίθετα από τις φήμες που θέλουν τους Γερμανούς ψυχρούς και απόμακρους- μου ξεκαθάρισαν ότι ένα «νόμο» του σπιτιού δεν έπρεπε να παραβιάσω. Τον τρόπο που διαχωρίζονται τα οικιακά απορρίμματα, πλαστικά, γυαλιά, χαρτικά και οργανικά, σε διαφορετικούς κάδους εντός σπιτιού, προκειμένου να διευκολυνθεί η διαδικασία ανακύκλωσης στη συνέχεια. Η τοπική αστυνομία κάνει συχνά εφόδους στα σπίτια, για να τσεκάρει αν χωρίζεις σωστά τα σκουπίδια σου. Αν όχι, σου κόβει γερό πρόστιμο», με πληροφόρησαν.
Είχα ξεχάσει αυτό το περιστατικό, άλλωστε σε σχέση με όσα συμβαίνουν εδώ, περιβαλλοντικά, η Γερμανία ήταν κάτι σαν επίσκεψη σε άλλο πλανήτη, όταν εντόπισα γείτονα να πετάει τη σακούλα σκουπιδιών στον μπλε κάδο όπου συγκεντρώνονται οι συσκευασίες που προορίζονται για ανακύκλωση. Οταν τόλμησα να τον ρωτήσω «γιατί», έλαβα την αποστομωτική απάντηση. «Γιατί έτσι μου κάνει κέφι. Εσένα τι σε νοιάζει»;
Με νοιάζει βέβαια για πολλούς λόγους: Γιατί οι ενέργειες του καθενός από εμάς, εφόσον χρειάζεται να μοιραζόμαστε την ίδια γειτονιά, πόλη, χώρα, επηρεάζουν και τη ζωή των υπολοίπων. Γιατί όταν εγώ υπακούω σε κάποιους κανόνες ώστε να μπορεί να λειτουργήσει αυτή η κοινωνία, θα προτιμούσα και οι άλλοι να κάνουν το ίδιο. Γιατί όσο περνάει από το χέρι μου, θα ήθελα και η επόμενη γενιά να μπορεί να ζήσει σε αυτόν τον πλανήτη τουλάχιστον στις ίδιες συνθήκες με αυτές που έζησα εγώ αν όχι καλύτερες. Γιατί αν δεν φτάσουμε τους στόχους που ορίζει η Ευρωπαϊκή Ενωση όσον αφορά την ανακύκλωση, θα πληρώσουμε πρόστιμο ως χώρα, το οποίο όμως θα επιβαρύνει τον καθένα από εμάς.
Θα ήμουν βέβαια αφελής αν πίστευα ότι αυτά τα επιχειρήματα μπορούν να πείσουν κάποιον που συμπεριφέρεται όπως του κάνει κέφι και μάλιστα υπερασπίζεται αυτό του το δικαίωμα. Η εκπαίδευση θα μπορούσε να λειτουργήσει βοηθητικά, αλλά θα χρειαζόταν να περάσουν μία ίσως και δύο γενεές για να αποδώσει καρπούς.
Καθώς λοιπόν «το πιο δύσκολο πράγμα είναι να αλλάξουν οι νοοτροπίες», η νομοθεσία θα μπορούσε να βοηθήσει τη χώρα να κάνει ένα βήμα μπροστά, παρά τις αντιστάσεις ή τις αδράνειες της κοινωνίας, διαπαιδαγωγώντας τους πολίτες -γιατί όχι;- στα βήματα της Γερμανίας.
Θα μπορούσε, με λίγα λόγια, να προβλέπονται συγκεκριμένες ποινές- πρόστιμα για την παραβίαση περιβαλλοντικών κανόνων και υποχρεώσεων.
Ετσι θα γίνει σαφές ότι η τήρησή τους δεν είναι οικειοθελής παραχώρηση προς το κακόμοιρο το περιβάλλον που υποφέρει, από όποιον έχει καλή διάθεση, αλλά αναγκαία και επιβεβλημένη συνθήκη. Αν η ανακύκλωση, για παράδειγμα, συνιστάται αλλά δεν επιβάλλεται, είναι σαφές ότι πολλοί θα επιλέξουμε τον εύκολο δρόμο. Bέβαια, η θεσμοθέτηση υποχρεωτικών περιβαλλοντικών κανόνων για τους πολίτες προϋποθέτει ότι κάποιος θα αναλάβει το περίφημο «πολιτικό κόστος» να διδάξει απρόθυμους συχνά μαθητές, ότι κοντά στις άλλες, υπάρχουν και οι περιβαλλοντικές παραβάσεις.
Αφού όμως το να κλέβεις πορτοφόλια θεωρείται αξιόποινη πράξη, γιατί να μην ισχύει το ίδιο και όταν κλέβεις το μέλλον της επόμενης γενιάς σε αυτόν τον πλανήτη;
«Σε μία Αθήνα μονίμως μποτιλιαρισμένη από την αλόγιστη χρήση του ΙΧ αυτοκινήτου και, κατά συνέπεια, ασφυκτιούσα από τους ρύπους, με παλαιά και συχνά ρυπαρά λεωφορεία, με δρομολόγια συχνότητας των 15, 20 ή 30 λεπτών, που λόγω κυκλοφοριακού γίνονται και 45λεπτα και ωριαία, το πρώτο μέτρο που εξαγγέλλει το Υπουργείο Μεταφορών, για να πείσει τους Αθηναίους να αφήσουν το ΙΧ και να χρησιμοποιήσουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, είναι ο διπλασιασμός της τιμής των εισιτηρίων». Αυτό επισημαίνει σε ανακοίνωσή της η Ένωση Καταναλωτών Ποιότητα Ζωής αντιδρώντας στην απόφαση του υπουργείου για αλλαγή της τιμολογιακής πολιτικής στα μέσα μαζικής μεταφοράς.
«Ο διπλασιασμός του κόστους των εισιτηρίων για το 70% σχεδόν των επιβατών μέσων μαζικής μεταφοράς θα έχει ως συνέπεια την οικονομική αιμορραγία των πιο αδύναμων οικονομικά, ενώ θα προτρέψει πολλούς να συνεχίσουν και να καθιερώσουν την χρήση του ΙΧ», εκτιμά η ΕΚΠΟΙΖΩ. Τονίζει επίσης ότι η ανακοινωθείσα μείωση στην τιμή της ετήσιας και μηνιαίας κάρτας κατά 8% «είναι απλώς η προσπάθεια να χρυσώσουν το χάπι της πρωτοφανούς αύξησης κατά 100%, η οποία αύξηση έχει καθαρά εισπρακτικό χαρακτήρα».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ
Στη φιλοδοξία του υπουργείου για δημιουργία «πράσινων μεταφορών» αναφέρθηκε ο υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών Κωστής Χατζηδάκης, μιλώντας σε εκδήλωση της ΕΘΕΛ, στην οποία βραβεύθηκαν δύο οδηγοί για την κοινωνική τους προσφορά, καθώς και τα παιδιά των υπαλλήλων της εταιρείας που πέτυχαν σε ΑΕΙ της χώρας και αρίστευσαν ως μαθητές της Γ' Λυκείου.
Αναφερόμενος στις βραβεύσεις των δύο οδηγών και των νέων παιδιών, ο κ. Χατζηδάκης επισήμανε ότι στη σημερινή υλιστική κοινωνία αγνοούμε άλλες σημαντικές παραμέτρους της ζωής που μας οδηγούν στη διάκριση και δεν σχετίζονται με την οικονομική επιτυχία.
Στο στόχο της ΕΘΕΛ για σύγχρονες και ασφαλείς συγκοινωνίες αναφέρθηκε ο πρόεδρός της Νικόλας Τσαμπαρλής και επαίνεσε τις πρωτοβουλίες του ΓΓ του υπουργείου Σίμου Σιμόπουλου ώστε να οδηγηθεί η ΕΘΕΛ στην κορυφή των επιχειρήσεων με πρωτοβουλίες που προστατεύουν το περιβάλλον.
Στον κόπο που καταβάλλουν χιλιάδες εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες αναφέρθηκε ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Γιώργος Στεργίου.
Στη συνέχεια, βραβεύθηκε ο Λεωνίδας Δημακόπουλος που το βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου 2007 έσωσε τη ζωή του νεαρού Θεμιστοκλή Πράπα, ο οποίος είχε εγκλωβισθεί στο οικογενειακό αυτοκίνητο μετά από ατύχημα. Ο πατέρας του, βαριά τραυματισμένος, στη θέση του οδηγού, δεν μπορούσε να αντιδράσει. Οδηγώντας στη γραμμή Α2 ο κ. Δημόπουλος, αντί για την επιβράβευση, αντιμετώπισε εκείνο το βράδυ την έντονη αποδοκιμασία και τις αντιδράσεις επιβατών διότι με την πράξη του τους είχε καθυστερήσει.
Ο συνάδελφός του, Παναγιώτης Βίτσας, στις 16 Απριλίου 2007 βοήθησε ανάπηρο αλλοδαπό, που δεν μπορούσε να επιβιβασθεί στο λεωφορείο της γραμμής Χ94 για το αεροδρόμιο Σπάτων, παίρνοντάς τον αγκαλιά κατά την επιβίβαση και την αποβίβασή του. Λίγους μήνες αργότερα, στις 27 Σεπτεμβρίου, ο κ. Βίτσας βοήθησε μια εγκυμονούσα που έχασε τις αισθήσεις της μέσα στο λεωφορείο. Της πρόσφερε τις πρώτες βοήθειες και η γυναίκα συνήλθε.
Πέρα από τους δύο εξαίρετους οδηγούς, στην εκδήλωση βραβεύθηκαν 44 παιδιά υπαλλήλων που πέτυχαν σε ΑΕΙ και είχαν αριστεύσει ως μαθητές.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ
